Røyken, 9 augustus 2005
"negen-augustus-2005", hoor ik mijzelf zeggen. Thijs zou vandaag 17 jaar zijn geworden - hier op aarde althans. Nu heeft Thijs geen leeftijd meer, Thijs is 'eeuwig' - tijdloos en leeftijdloos. Als ik aan de Oslofjord sta en ik kijk richting Oslo, dan kan ik zowat Ullevål ziekenhuis zien. De plek waar Thijs 17 jaar geleden rond half vijf 's-ochtends werd geboren. En de herinneringen rijgen zich vanzelf weer aan elkaar. Om te beginnen mooie herinneringen die gepaard gaan met warme gevoelens. Dan volgen de herinneringen van zijn ziekte en sterven met alle emoties die dat opriep en op een dag zoals vandaag, weer oproept. Maar de emoties worden minder heftig en het gevoel van 'dat het zo goed is' overheerst.
Thijs heeft immers 80 jaar in 14 jaar gestopt - een heel lang leven. Terugdenken aan Thijs betekent voor mij terugdenken met warmte en een glimlach. terugdenken aan al die Thijsekadootjes die hij heeft achtergelaten. Hij was altijd zo lief, zo dapper. Altijd weer bereid om toch maar weer een stapje verder te gaan, om toch nog niet op te geven - tot het laatst aan toe. De foto van Thijs' 13e verjaardag in 2001 hieronder spreekt boekdelen. Een blij kind met een open blik, ondanks alle handicaps die hij door de jaren heen had gekregen. Zijn "Ik ben lief hè?", dat hij altijd maar weer herhaalde, staat in mijn geheugen gegrift. het is één van zijn Thijsekadootjes. En vandaag hoor ik het vaker dan normaal in mijn hoofd. Het betekent gewoon dat Thijs nog steeds nabij is: tijdloos en leeftijdloos aanwezig.